Işıq olan yerdə yaraşıq olar. Atalar sözü Bir şam piltəsi alışan kimi Yanıb işıq saçan arzularımdı. Mən də işıq tutan lampa şüşəsi, Içimdə od tutan xəyallarımdı. Qəlbimdə ağlaqan yer var,
Bir yaz gecəsi.
Qaranlıq gecə...
Gözlərim ürəyim kimi dolub-boşaldı.
Gecə əyninə zülmət geyib
Məni, məni ağuşinə alır.
Yerdən göyə ah ucalır
Göydən yerə göz yaşları sərilir
Insan və inam. Inamsız insan yaşaya bilməz. Insansız da inam yaşanmaz. Beləcə biri-birini tamamlayan bu ikilik bir dünyanı dövür etdirir. Yer üzərinə insan gəlir, sınağa çəkilərək axirətə insan gedir. Bu dünyanın adamları bəzən onları yaradanı unudur, bəzən də yaradanla şərt kəsirlər.
Kitab insan üçün ən gərəkli bir əşyadır desəm təbii ki, yanılmaram. Biliklərimizin mənbəyi kimi kitab mənəviyyatmızın da mənbəyi hesab olunur. Insan övladı özü-özünü mənən və daxilən kitab oxumaq, elm öyrənməklə tərbiyə edir. Yaşdığımız dünyada elə insanlar da vardır ki, yaşadıqları həyata baxıb, deyirsən: “yaşamaq çətin olsa da şərəfkidi”. Belə insanlar öz şərəfli ömür yollarını da heç şüpəsiz yazıçı qələminə mürəkkəb edirlər. Bax o zaman yazıçının təxəyülü kənara çəkilir, əsil həyat realliqları isə irəli.
Şairə ilhamdan mayə gərəkdi,
Anasız cocuka dayə gərəkdi.
Şairəm söyləyir yerindən duran,
Adamın üzündə hayə gərəkdi.
Böyük Müşfiqin bu sözləri biz həm məslək olan dağlılara daim öyüddü-daim nəsiətdi. Müşfiq şair idi, Müşfiq dahi idi, Müşfiq qorxmaz və söz cəsuru idi desəm təbii ki, yanılmaram. Bir də məni narahat edən daha bir kəlama yerindəcə fikrimi bildirmək istəyirəm, əziz və hörmətli oxucuu. Deyirlər Müşfiq “nakam köçdü dünyadan” məgər Müşfiqin yolunu davam etdirmək onun ömrünü davam etdirmək deyilmi? Məgər Müşfiq hələ də yaşamırmı?
Kimdir Cehun Dağısdani?
Rəsmən üzərində Hacıbyli soy adın daşıyan mütəfəkir, yoxsa gizli imzalarla xalqına xidmət edən, vətəninin daşı, azadlığı uğrunda idoloji müharibə aparan idioloqmu?Xalqı marifləndirmək, onu gözü açıq şəkildə daimi yaşar edmək C.Hacıbəylinin hələ gənc yaşlarından həyat tərzinə çevrilmişdir.
