Dilsuz MUSTAFAYEVƏ itihav

Söndü bu dünyanın ışığı söndü,

Döndü ağ üzü qaraya döndü.

Küsübdü məndən bir insan könlü,

Dindirsəm dinməzmi görəsən dili?

Əlimdən xəta çıxıb, xətakaram mən,

Onun simasında

Bəşər qarşısında günahkaram mən.

Günahıma jəzası varmı görəsən?

Çəkim jəzamı bir ömür boyu.

Mənə jəza nədi bəla diləsin,

Ömürlük janıma xəta diləsin.

Qəti susmasın dinsin, danışsın,

Qoy sözlə silləsin çəksin üzümə,

 Qoy sözlə nifrətin bildirsin mənə. 

Sözlə öldürsün, sözlə məni, 

Sözlə kəfənləyib, basdırsın məni. 

Bir «ol»-dan  yaranmadımmı? 

Bir «öl» olsun dilindən çıxan.     

 Təki dillənsin, təki danışsın, 

Mən rahatlaram yalnız o zaman. 

Vallah ki, ömürlük qulu olaram, 

Məni bağışlasa o gözəl insan. 

Dinləsə məni, danışsa Vallah 

Nöbəti həyat dərsini alaram, 

Dünyanı  ışıqlandırmaq üçün, 

Od olub  yenidən  yanaram.