Gəldim dünyaya bir adi ildə, bir adi gündə-fəsillərin ən gözəlində. İlk gündən, ilk andan, janımın ağrısından-üzümün yanğısından ağladım. Dəydi üzümə bir möhkəm sillə. Gətirdi məni dilə. Bir zərif əldən, qəfildən dəydi o sillə mənə. Od saldı körpə qəlbimə.
Yana-yana axıtdım gözlərimdən yaşı. Dünyaya, zamana, insanlığa elan etdim döyüş-savaşı. Düz qırx gün baxdım dünyaya bir rəngdən. Ömrümün qırxıncı günündə işıq sacdı gözlərimə. Sonra öyrətdim gözümü dünya ışığına-rənglərin qarışığına. Sonra yaddan da cıxdı qəflət şilləsi. Dostlaşdım qoca dünya ilə. Birgə əlvida da dedik necə-necə fəslə-bir ilə. Simasını dəyişdi dünya. Əvvəl yay idi, indi qış oldu. Geydiyi libası-aldığı siması qar-yağış oldu. Yağış yağdıran qaranquş oldu . Beləcə öyrəndim simaları ayırmağı mən. Bir gün doyaraq əmdiyim süddən gördüm dünyanın ən əziz simasını. Lay-lay calırdı beşiyim başında ən gözəl ana. Dünyanın ən gözəl nəğməsini də öyrəndim ondan. Sonra anladım ki, dünyay da elə o gətirib məni. Suallar doğdu körpə qəlbimdə. Amma bacarmadım ki, dinim, danışım. Dalaşdım, danışdım elə qəlbimlə, qəlbimdə. Sonra qoca dünya ilə cavan ana dil öyrətdilər mənə. Catdırdılar məni arzu-diləyimə. Başladım danışmağa, sual verməyə. Hər gördüyümü xəbər aldım bu nədir deyə. Xəbər aldım. Sual verib cavab aldım. Amma yenə də özüm-özümdən narazı qaldım. Sonra bacı, qardaşlarımı yazan görüb arzu etdim: «kaş yazmağı bacaraydım». Bacardım… Bir gün yazmağı da öyrətdilər mənə. Qoca dünya ilə cavan ana, bir də müəllimə. İlk «ana» sözü yazdım, ilk «vətən» sözü yazdım. Sonra düzüb qoşub «ana vətən» yazdım. Beləcə başladı söz düzməyim. Bəzən yazdığımı məhv etdim. Bəzən də özüm-özümə qiymət verdim. Yazdığıma dünyanın ən gözəl yazısıdır dedim. Bir gün özümü tənqidlədim: «bir az da yaxşı yaz» dedim. Qoydum bu münvalla qarşıma məqsəd. Dedim ki, «yazar olacam mən». Böyütdü məni bu məqsədim. İndi bu yolla adımlayıram, indi sözdür mənim dünyam.
Yana-yana axıtdım gözlərimdən yaşı. Dünyaya, zamana, insanlığa elan etdim döyüş-savaşı. Düz qırx gün baxdım dünyaya bir rəngdən. Ömrümün qırxıncı günündə işıq sacdı gözlərimə. Sonra öyrətdim gözümü dünya ışığına-rənglərin qarışığına. Sonra yaddan da cıxdı qəflət şilləsi. Dostlaşdım qoca dünya ilə. Birgə əlvida da dedik necə-necə fəslə-bir ilə. Simasını dəyişdi dünya. Əvvəl yay idi, indi qış oldu. Geydiyi libası-aldığı siması qar-yağış oldu. Yağış yağdıran qaranquş oldu . Beləcə öyrəndim simaları ayırmağı mən. Bir gün doyaraq əmdiyim süddən gördüm dünyanın ən əziz simasını. Lay-lay calırdı beşiyim başında ən gözəl ana. Dünyanın ən gözəl nəğməsini də öyrəndim ondan. Sonra anladım ki, dünyay da elə o gətirib məni. Suallar doğdu körpə qəlbimdə. Amma bacarmadım ki, dinim, danışım. Dalaşdım, danışdım elə qəlbimlə, qəlbimdə. Sonra qoca dünya ilə cavan ana dil öyrətdilər mənə. Catdırdılar məni arzu-diləyimə. Başladım danışmağa, sual verməyə. Hər gördüyümü xəbər aldım bu nədir deyə. Xəbər aldım. Sual verib cavab aldım. Amma yenə də özüm-özümdən narazı qaldım. Sonra bacı, qardaşlarımı yazan görüb arzu etdim: «kaş yazmağı bacaraydım». Bacardım… Bir gün yazmağı da öyrətdilər mənə. Qoca dünya ilə cavan ana, bir də müəllimə. İlk «ana» sözü yazdım, ilk «vətən» sözü yazdım. Sonra düzüb qoşub «ana vətən» yazdım. Beləcə başladı söz düzməyim. Bəzən yazdığımı məhv etdim. Bəzən də özüm-özümə qiymət verdim. Yazdığıma dünyanın ən gözəl yazısıdır dedim. Bir gün özümü tənqidlədim: «bir az da yaxşı yaz» dedim. Qoydum bu münvalla qarşıma məqsəd. Dedim ki, «yazar olacam mən». Böyütdü məni bu məqsədim. İndi bu yolla adımlayıram, indi sözdür mənim dünyam.
