Bənövşə
Adəm sevincindən göz yaşı töktü, sən gəldin dünyaya gözəl, bənövşə. Allahın əhvindən yaranan, çiçək, niyə belin belə bükük, bənövşə?Sən oldun dünyanın yaz ətirlisi, sən oldun məhəbbət əfsanəsi.Sən-sən dərdlilərin dərdindən xəbər, verirsən gözəlim, gülüm, bənövşə. Səninlə kimisi bəzənir, gülüm. Sənə bənzəmək istəyənlər də var. Sən də bar verdiycə başın aşağı, əyən sadəlöv gözəlsən-gözəl, bənövşə. Sənin ləcəklərin cənnət pərdəsi-belinin büküklüyü ibadətindi. O gözəl gözünün qara giləsi sənin sevilmək səadətindi.Sevincin adı ilə gəldin dünyaya, dərd bükdü belini bu dünyada.Qaldın o gündən bu günə, bu gündən sabaha-zamanın gərdişlərinə sən baxa-baxa.Vəsfinə min-min əhsən dedilər.Sən uymadın. Sənə “gözəlim” dedilər yenə uymadın. Sən gözəli gözəllərə bənzətdilər sən dinmədin.Hardandı səndə bu səbir, hardan de görüm? De mən də o qara gözlərinlə həyatımı görüm.Sənin kimi olmaq, sənə bənzəmək, ay gözəl çiçək, arzumdu Vallah.Ümüdüm qalmayib bil ki, sabaha gəl indi de sirrini. Qıraq bədbinliyin tilsimini.Daha bədbin olmayaq, gülüm bənövşə.
