MUSAHIBE
Sizi deyib gəlmişik, əzizlərimiz. O kəsləri deyib gəlmişik ki, babaları dünyaya kamilliyi ilə bir zamanlar meydan oxuyub. Bəli o kəsləri deyib gəlmişik ki, daim dininə, dilinə, mədəniyyətinə yad ellilərin hücumu olub. Dünya mədəniyyəti bax elə o kəslərin babalarına istinad edib, edir, edəcək də. Amma…
Bəli yenə də əmmamız var. İndi o kəsləin əmması var ki, onlar bablarını unudublar. İndi o kəslərin bəlası var ki, onlar babalarını atıb, özgələrini tutublar. Nizaminin, Füzulinin nəvələri indi niyə görəsən Conlara istinad edir. Məyər ekçmişindən imtina etmək, milli, mənəvi dəyərləri məhv etmək müasirləşməkdimi? Bu məqamda xalq yazıçısı Elçinin müdrükcəsinə dediyi bir kəlam yadıma düşür. Elçin deyir: «Millilikdən özgə müasirlik yoxdu». Bəli, əzizlərimiz, millilik elə müasirlikdi. Adi fakt kimi sizə folklorumuzu misəl gətirə bilərəm. Əsirlərdi nə yazılır, nə deyilirsə zəngin folklora istinadən deyilir. Babalaımızın qoyub getdiyi folklor indi bizim qida mənbəyimizdi. Bəs görəsən niyə biz gənclər bu gün doğma ana südü ilə deyil, «nan»-la qidalanırıq? Kənardan özümə baxan bir kəs kimi deyə bilərəm ki, bəli bir azəri türkü kimi ürəyim belə «niyə»-lərlə doludu. Elə bu səbəbdən də bu gün sizin görüşünüzə tək gəlməmişəm. Təbii ki, müsahiblə. Ancaq bu gün bir az qaydalardan kənara çıxmışıq. Müsahibimiz konkret sahə mütəxəsisi deyil, sadəcə hər kəlməsində babalarına, babalarımıza istinad edən bir kəsdi. «Neft daşları» qəzetinin baş redaktoru Xeyrula Ağayev. Şəxsin fəlsəfi fikirləri bizim üçün çox maraqlı oldu və onunla söhbət zamanı biz özümüz üçün bir çox dəyərli fikirləri əxz etdik. Biz onu salamladıq, bizi qəbul etdiyinə görə minnətdarlığımızı bildirdik və başladıq ki, «niyə»-lərimizə cavb alaq. Müsahibəni olduğu kimi sizə təqdim edirik.
Qəribə bir hiss var idi bu gün içimdə. Mənə elə gəlirdi ki, bir əsrdi mən varam, bir əsrdi ki, qarşımdakı insan da xəriqələr yaradır. Qarşımdaki insan məndən on yaş kiçik idi. Amma, ancaq, lakin, fəqət mən ona səcdə edirdim. Burada deyib e babalarımız «ağıl yaşda deyil ki, başdadı» və yaxud da «sənətkarın böyüyü kiçiyi olmaz». Bəli, əzizlərim, mənim səcdə etməyimin də səbəbi ağıl və ağılı sənətkar idi. Mən onu sənətkar adlandırmaqdan çəkinmirəm. Çünkü onun sənəti göz qarşısındadı. Zili də bəmi də elə uşaq yaşından yerində və ürək açandı. Yəqin arif kəslərə artıq məlum oldu ki, söz musiqidən gedir. Üzeyirin musiqisindən-Azərbaycanın səsindən. Bəli, bəli babalarımızın nəfəsindən. Əsrlərdi, qərinələrdi yol gələn balaca Urfandan.
